افريقاست ؛ « مَشَارِقُ الأرضِ و مَغَارِبُها » : جهان . گيتى . المَغْرِبَانُ - [ غرب ] : « مَغْرِبانُ الشمسِ » : آنجا كه خورشيد غروب مىكند . المُغَرْبَل - [ غربل ] : مفع ، فرومايه و خسيس ، كشته اى كه جسدش باد كرده باشد ، ملك و دارائى از دست رفته . المَغْرِبيّ - ج مَغَارِبَة [ غرب ] : منسوب به كشور مراكش . المُغْرَبِيَّة - ( ط ) : غذائى كه با رشته و روغن و گوشت و نخود و پياز تهيه مىشود . المُغْرَة - مرادف ( المَغَر ) است . المَغْرَة - گِل سرخ كه با آن رنگ آميزى كنند . المَغَرَة - مرادف ( المَغْرَة ) است . المَغْرِز - ج مَغَارِز [ غرز ] : جاى فرو كردن چيزى . المَغْرِس - ج مَغَارِس [ غرس ] : جاى نهال كاشتن . المُغْرِض - ج مُغْرِضون [ غرض ] : كسى كه غرض و يا هدفى سياسى و مانند آن دارد . المِغْرَفَة - ج مَغَارِف [ غرف ] : ملاقه ، چمچه . المُغْرَم - [ غرم ] : بالشيءِ : علاقمند به چيزى . المَغْرَم - ج مَغَارِم [ غرم ] : غرامت ، تاوان . المَغْرُور - [ غرّ ] : مفع ، آنكه بيهوده طمع كند ، فريب خورده . المُغْرِي - [ غرو ] : فا ، اغرا كننده ، جلب و جذب كننده . المَغْزَى - ج مَغَازٍ [ غزو ] : حمله و جنگ ، جاى حمله و هجوم ؛ « مَغْزَى الكلامِ » : نتيجهء سخن ، حاصل گفتار . المِغْزَار - [ غزر ] من الإبلٍ : ماده شترى كه بسيار شيرده است . المُغْزَل - ج مَغَازِل [ غزل ] : مرادف ( المِغْزل ) است . المَغْزَل - ج مَغَازِل [ غزل ] : مرادف ( المِغْزل ) است . المِغْزَل - ج مَغَازِل [ غزل ] : دوك ريسبافى . المَغْسَل - ج مَغَاسِل [ غسل ] : جاى شستن . المَغْسِل - ج مَغَاسِل [ غسل ] : مرادف ، ( المَغْسَل ) است . المِغْسَل - ج مَغَاسِل [ غسل ] : آنچه كه بوسيله آن بشويند . المَغْسَلَة - ظرفى كه در آن لباس بشويند مانند طشت و تغار . المِغْسَلَة - ج مَغَاسِل [ غسل ] : ماشين لباسشوئى ؛ « المِغْسَلَة الكهربائية » : ماشين لباسشوئى برقى . المَغْشَم - [ غشم ] : ستمگر ، شجاع و قهرمان سر برافراشته بر آنچه كه مىخواهد . المَغْشُوش - [ غشّ ] : مفع ، ناخالص ؛ « لَبَنٌ مَغْشُوشٌ » : شيرى كه با آب مخلوط شده باشد . المَغْشِيّ - [ غشي ] : عليه : بيهوش كه حس و حركت از او بدر رفته باشد . مَغِصَ - - مَغَصاً : به درد روده گرفتار شد . مُغِصَ - مَغْصاً : به درد روده گرفتار شد . المَغْص - مصدر است ، دردى كه در روده پديد آيد . المَغَضَّة - ج مَغَاضّ [ غضّ ] : خوارى و زبوني . المُغْضِر - ج مُغْضِرون [ غضر ] : متنعم و فراخ روزى . المَغْضُوب - [ غضب ] عليه : آنكه مورد خشم و انتقام قرار گرفته باشد . المَغْضُور - ج مَغْضُورون و مَغَاضِير [ غضر ] : مرادف ( المُغْضِر ) است . مَغَطَ - - مَغْطاً الشيءَ : چيزى را كشيد تا دراز شود . مَغَّطَ - تَمْغِيطاً [ مغط ] الشيءَ : مرادف ( مَغَطَ ) است . المَغْطِس - [ غطس ] : جاى فرو رفتن در آب . المِغْطَس - ج مَغَاطِس [ غطس ] : وان حمام ، لگن كه در آن شست و شو كند . المِغْفَر - ج مَغَافِر [ غفر ] : كلاه خُود . المِغْفَرَة - ج مَغَافِر [ غفر ] : مرادف ( المِغْفَر ) است . المُغْفَل - [ غفل ] : مفع ، بىنام و نشان : « شركهء مُغْفَلَةٌ » : شركتى كه داراى سهام بىنام است . المُغَفَّل - [ غفل ] : مفع ، غافل و نادان . مَغَلَ - - مَغْلًا تِ الدابَّةُ : ستور دانه‌هاى خاك آلود را خورد و به درد دل دچار شد ، - مَغْلًا و مَغَالةً بالرَّجُلِ : از او بدگوئى كرد . مَغِلَ - - مَغْلًا تِ الدابَّةُ : ستور دانه‌هاى خاك آلود خورد و به درد دل دچار شد ، - تْ عينُه : چشم او بهم خورد و فاسد شد ، - تِ الحامِلُ بولدها : مادر آبستن به فرزند خود شير داد . المُغّل - ج مُغُول : نژادى از مردم ، مُغُل . المَغْل - ج أَمْغَال : شير پستان زنيكه آبستن باشد . المَغل - ج أَمْغَال : قيح چشم ، شير پستان زن آبستن . المِغْلَى - ج مَغالٍ [ غلي ] : تيرى كه با آن به نقاط دور دست تير اندازى كنند . المِغْلَاة - ج مَغَالٍ [ غلي ] : ديگ بخار ، ديگ بخار برقى ، مرادف ( المِغْلى ) است . المُغَلَّات - [ غلّ ] : سود و استفاده از زمينهاى كشاورزى . المِغْلاط - [ غلط ] : پُر از غلط . المِغْلَاق - ج مَغَالِيق [ غلق ] : كلون درب ، قفل درب ، - من الأَسْلِحَةِ النَّارية الْحَدِيثة : گلنگدن تفنگ . المِغْلَال - [ غلّ ] : آنكه درآمد بسيار داشته باشد . المُغَلَّب - [ غلب ] : مفع ، آنكه در پيروزى بر حريف حكم بنفع او صادر شده باشد ، آنكه پياپى شكست خورده باشد . المَغْلَبة - [ غلب ] : مصدر است ، پيروزى ، جاى پيروزى . المَغْلَة - اسم است از ( مَغَلتِ الدّابَّة ) ، - ج مِغَال : اسم مرّه از ( مَغَلَ ) است ، فساد و تباهى ، ميش يا بزى كه در سال دو بار مىزايد . المَغِلَة - « دابَّةٌ مَغِلَةٌ » : ستورى كه خاك و دانه خورده و به درد دل دچار شده است . المَغْلَطَة - ج مَغَالِط [ غلط ] : آنچه كه در آن اغلاط بسيار باشد ، غلط انداز . المُغَلْغَلَة - [ غلغل ] : « رسالةٌ مُغَلْغَلَةٌ » :